Gra „JA CHCĘ”

Gra w „JA CHCĘ” albo ładniej w „ZŁOTĄ RYBKĘ” jest jednocześnie najprostsza i najtrudniejsza na świecie.

Jest to bardzo osobista gra, która pomaga nam odkrywać nasze marzenia oraz zauważać marzenia naszych bliskich.

Nie wymaga żadnych rekwizytów.

Polega na mówieniu co się chce, tak jakby to było spotkanie ze złotą rybką, która spełnia życzenia.

Jest parę istotnych zasad:

nie komentujemy życzenia współgracza,

używamy słów „ja chcę”, a nie „chciałbym (chciałabym)”,

w jednej rozgrywce nie powtarzamy tego samego życzenia.

Życzenia mogą mieć bardzo szeroki zakres:

„chcę pić”, „chcę cukierka”, „chcę pokoju na świecie”, „chcę nowe meble”, „chcę mieć swój pokój”, „chcę nie musieć już pracować”, „chcę gwiazdkę z nieba”…

 

Najlepiej wychodzi jeśli kolejka przejdzie parę razy, bo jest wówczas więcej czasu na zastanowienie.

Jest wspaniała przede wszystkim dla rodziny, ale również dla grona przyjaciół.

Można ją wykorzystać czekając na coś wspólnie, idąc, jadąc samochodem.

Wiek nie gra roli.

U nas zaczęło się kiedy jechałam z córką rowerem.

Ona już była zmęczona a pozostało jeszcze parę dobrych kilometrów do przejechania.

Wtedy właśnie gra w „JA CHCĘ” zdziałała cuda.

Zaczęło się niechętnie od „ja chcę wody”, „chcę być już na miejscu”, a skończyło pełnym entuzjazmu „chcę mieć nowe meble w pokoju”.

Nie potrzebuję mówić, że znacznie milej nam się jechało:)

To samo można robić na wędrówkach.

 

Na fali entuzjazmu wobec pomysłu często proponowałam grę całej rodzinie.

Nikt jeszcze nigdy nie odmówił:)

 

 

 

Nawlekanie korali

Jakiś czas temu zawitały pod nasz dach korale do nawlekania.

Zaczęło się kiedy mała miała niecałe dwa lata.

nawlekanie korali nawlekanie korali

nawlekanie korali

Wszystko odbywało się stopniowo.

Najpierw celem było zauważenie i trafienie w otwór, z czasem przewleczenie i na koniec utrzymanie korali na sznurku.

nawlekanie korali

Oczywiście proponuję duże korale, ale niekoniecznie muszą to być specjalne zestawy ze sklepu z zabawkami.

Korale z dużą dziurką można kupić w pasmanterii, odzyskać ze starych naszyjników albo zrobić z modeliny.

Sznurkiem może być sznurówka z zawiązanym dużym supłem na końcu, ale plastikowy sznurek – łatwy do nawlekania bo dość sztywny.

 

Muzeum minerałów

Sens domowego muzeum minerałów

Domowe muzeum minerałów, skał i skamieniałości może stanowić szafka na ścianie lub zamykane pudełko z przegródkami.

Istotą jest kolekcjonowanie i opisywanie eksponatów.

ametyst krzemień

Jaki tworzyć domowe muzeum ziemi?

Potrzebne są:

eksponaty,

książki( lub internet), które pomogą opisać kamienie,

karteczki do opisu oraz

gablotka (szafka z małymi przegródkami lub zamykane pudełko z przegródkami).

muzeum minerałów muzeum minerałów

Można zacząć od kamieni znalezionych przed domem albo na polu.

Nad jeziorami można wypatrzyć kamienie ze śladami skamieniałych muszli.

Można udać się w góry, gdzie łatwiej o efektowne minerały.

Można też  trafić do Muzeum albo na giełdę minerałów.

amonit granat

Niezależnie od ilości i jakości minerałów warto przyzwyczaić dzieci do poszukiwania informacji na temat swoich eksponatów w książkach.

Najróżniejsze są podziały jakie można zastosować w swoim domowym muzeum.

(Np.

według rodzajów skał: magmowe, osadowe, metamorficzne czy

według składu chemicznego albo

sposobu wykorzystania: ozdoba, zastosowanie w budownictwie)

 

Każdy sposób, który wprowadza jakiś porządek będzie dobry.

Z czasem dzieci zaczną się same uczyć wielu faktów na temat skał.

Nasze domowe muzea dopiero po jakimś czasie prowadzenia nauczyły nas, że skała składa się z minerałów, że minerały to pierwiastki lub związki chemiczne o uporządkowanej budowie, które powstały w procesach geologicznych.

Na początku cieszyliśmy się odkryciami, że ametyst i kryształ górski to rodzaje kwarcu, że kwarc ma dużo więcej odmian, jak choćby cytryn, agat czy tygrysie oko.

ametyst kryształ górski

Ponieważ takie muzeum zakłada zmiany w trakcie rozwijania, warto robić napisy, które można będzie łatwo zmienić (np. mocować na masę klejącą, którą łatwo odczepić, np. patafix)

muzeum minerałów muzeum minerałów

 

Poszukiwanie skarbu

Co może być skarbem?

Skarbem może być np. prezent, coś słodkiego albo inna niespodzianka.

Kiedy można wykorzystać?

Można wykorzystać w każdym momencie, a przede wszystkim z okazji urodzin.

Co jest potrzebne?

Kartki z instrukcjami

Mapa skarbu – plan miejsca gdzie ukryty jest skarb (opcjonalnie)

Jak mogą wyglądać instrukcje?

Oto przykładowe wskazówki:

poszukiwanie skarbu

wskazówki oraz mapa

albo

poszukiwanie skarbu

Wskazówki mogą być również tematyczne.

Mogą dotyczyć konkretnej dziedziny wiedzy, np. historii, przyrody czy polskiego.

Może być też ćwiczeniem języka obcego. Wówczas wskazówki podawane są po angielsku czy po niemiecku.

Przykładowe wskazówki dotyczące historii:

Znajdź obrazek z podobizną króla Polski. Pod obrazkiem wskazówka.

Dla starszych: znajdź obrazek z podobizną króla Polski zwanego Lwem Lechistanu. Pod obrazkiem wskazówka. 

Jeśli podobizna żadnej historycznej postaci nie znajduje się w domu, można na użytek gry takie obrazki gdzieś umieścić.

Można również wykorzystać banknot 10 złotowy, na którym znajduje się podobizna Mieszka I.

albo

Znajdź przedmiot, który oświetlał zanim wykorzystano elektryczność [chodzi o świecę]. Pod nim wskazówka.

albo

Podejdź do osoby, który ma na imię tak jak słynny … 

[tu wszystko zależy od imion domowników lub gości obecnych na poszukiwaniu skarbu; może to być Stanisław August Poniatowski albo Emilia Plater]

… August Poniatowski

… Plater

i zapytaj o wskazówkę [osoba jest wcześniej uprzedzona co ma przekazać dzieciom, np.: pod zegarem]

albo

Szukajcie następnej wskazówki pod warzywami przywiezionymi z Ameryki.

Jeśli dzieci nie będą wiedziały i nie będą miały jak sprawdzić wtedy można im powiedzieć, że chodzi o ziemniaki.

 

Elephant family

Historia o słoniach jest opowieścią wystukiwaną i pokazywaną przez dzieci.

Nauczyciel jest narratorem, który opisuje co się dzieje i daje przykład dzieciom jak mogą pokazać opowieść.

Dzieci są zachwycone szczególnie przyspieszeniem tempa marszu słoni 🙂

daddy elephant

mummy elephant

little elephant

THE STORY ABOUT ELEPHANTS

This is the an elephant family:

daddy elephant, mummy elephant, the little elephant. [wskazywanie na zdjęcia, obrazki albo zabawkowe miniaturki słoni]

The little elephant is running and jumping. [gest biegania palcami jednej ręki i podskakiwania]

He is tired. [gest rękie scierającej pot z czoła]

He is thirsty. He wants to drink. [pokazywanie jak się chce pić]

So, they decide to go to the river. [pokazywanie ręką wijącej się rzeki]

First they are walking slowly:

daddy elephant [uderzanie dłońmi o swoje kolana  wolno i mocno]

mummy elephant [uderzanie dłońmi o swoje kolana wolno i mocno]

the little elephant [uderzanie dłońmi o swoje kolana wolno i słabo]

Then they are walking faster

daddy elephant [uderzanie dłońmi o swoje kolana  średnio szybko i mocno]

mummy elephant [uderzanie dłońmi o swoje kolana średnio szybko i mocno]

the little elephant [uderzanie dłońmi o swoje kolana średnio szybko i słabo]

At last they are walking very fast

daddy elephant [uderzanie dłońmi o swoje kolana  bardzo szybko i mocno]

mummy elephant [uderzanie dłońmi o swoje kolana bardzo szybko i mocno]

the little elephant [uderzanie dłońmi o swoje kolana bardzo szybko i słabo]

The elephants are happy, they can drink. [wielki uśmiech i udawanie, że pije się trąbą wodę]

elephant family elephant family

 

Historia słoni w formacie PDF: THE STORY ABOUT ELEPHANTS

Going on a lion hunt

Going on a lion hunt to zabawa w powtarzanie.

Dzieci naśladują po nauczycielu jak echo.

Aby dzieciom było łatwiej powtarzać, nauczyciel wypowiada swoje zdania rytmicznie – „chantuje” oraz wystukuje rytm na kolanach.

Dzieci mówiąc swoją rolę również wystukują rytm na kolanach.

W niektórych miejscach pokazywane są inne gesty: np. open the door – udajemy że otwieramy drzwi albo tall grass, gdzie pokazujemy jak wysoka jest trawa.

Wersja w formacie PDF:

GOING ON A LION HUNT

(Pochylonym drukiem wypisane są powtórki – rola dzieci.)

GOING ON A LION HUNT

Going on a lion hunt (Going on a lion hunt)

lion hunt

I’m not afraid (I’m not afraid)

Open the door (Open the door)  – pokazujemy jakbyśmy brali duży zamach do klaśnięcia

Close the door (Close the door) – pokazujemy jakbyśmy łączyli dłonie w klaśnięciu

Going on a lion hunt (Going on a lion hunt)

I’m not afraid (I’m not afraid)

 

Coming to some tall grass (Coming to some tall grass) – pokazujemy jak wysoka jest trawa

lion hunt

We’ve got to go through (We’ve got to go through)

Swish, swish, swish (Swish, swish, swish) – pokazujemy jakbyśmy rzeczywiście przechodzili przez bardzo wysoką trawę

Phew, we made it (Phew, we made it) – pokazujemy jakbyśmy ocierali pot z czoła

Going on a lion hunt (Going on a lion hunt)

I’m not afraid (I’m not afraid)

 

Coming to a high mountain (Coming to a high mountain) – pokazujemy jak wysoka jest góra

lion hunt

We’ve got to go over (We’ve got to go over)

Uff uff uff (uff uff uff)

Phew, we made it (Phew, we made it)

Going on a lion hunt (Going on a lion hunt)

I’m not afraid (I’m not afraid)

 

Coming to a roaring river (Coming to a roaring river) – pokazujemy gestem wijącą się rzekę

lion hunt

We’ve got to swim across (We’ve got to swim across)

Splash splash splash (Splash splash splash) – pokazujemy jak płyniemy

Phew, we made it (Phew, we made it)

Going on a lion hunt (Going on a lion hunt)

I’m not afraid (I’m not afraid)

 

Coming to some monstrous mosquitoes (Coming to some monstrous mosquitoes) – pokazujemy jak duże są komary

lion hunt

We’ve got to go through (We’ve got to go through)

Slap slap slap (Slap slap slap) – uderzamy się w ramiona jakby zabijając komary

Phew, we made it (Phew, we made it)

Going on a lion hunt (Going on a lion hunt)

I’m not afraid (I’m not afraid)

 

Coming to a dark cave (Coming to a dark cave) – łącząc ręce palcami przed sobą pokazujemy wejście do jaskini

lion hunt

We’ve got to creep inside (We’ve got to creep inside)

tip-toe tip-toe tip-toe (tip-toe tip-toe tip-toe) – wystukujemy na kolanach ale bardzo delikatnie, jakby skradając się

Look to the right (Look to the right) – patrzymy na prawo

Look to the left (Look to the left) – patrzymy na lewo

I see some big eyes (I see some big eyes) – pokazujemy wielkie oczy, jak okulary

I think it’s a … lion!!!

Out of the cave! (Out of the cave!)

Through the mosquitoes! (Through the mosquitoes!)

Across the river! (Across the river!)

Over the mountain! (Over the mountain!)

Through the grass! (Through the grass!)

Open the door! (Open the door!)

Close the door! (Close the door!)

Phew, we made it (Phew, we made it)

And WE WEREN’T AFRAID 🙂

 

Do tekstu przydatne są rysunki.

Mogą to być albo proste ilustracje na kartkach, które można dzieciom pokazać przed mówieniem historii.

Można też zrobić rysunki ze sztywniejszego materiału, np. z pianki i przyczepiać je do podstawy na rzepy.

going on a lion hunt going on lion hunt

lion hunt

LION HUNT

 

 

Parts of the body in painting

Oto karty do układania dotyczące części ciała w malarstwie.

parts of the body

Parę stanowi cały obraz oraz jego detal.

Poniżej plik PDF, który zawiera karty:

parts of the body in painting

Jak przygotować karty?

Należy pociąć karty w ten sposób aby powstały 3 elementy dotyczące danej części ciała:

1. Karta z całym obrazem (będzie mniejsza po odcięciu napisu)

2. Podpis z nazwą części ciała

3. Karta z detalem i podpisem

Jak korzystać?

ROZKŁADANIE KART

Najpierw rozkłada się karty zawierające nazwy części ciała

Następnie poniżej dokłada się kartę z obrazem do pary bez napisu

Potem odwraca się karty z napisem zdjęciem do dołu

Po odwróceniu kart dokłada się podpis

Na koniec, odwracając z powrotem górne karty, sprawdza się czy podpisy zostały właściwie dopasowane

GRA W MEMO

Wariant 1. Parę stanowią karty z obrazkami

Wariant 2. Parę stanowią karty z całymi obrazami oraz podpisy z częściami ciała.

Dziecko ma dodatkowe zadanie: ma pokazać na obrazie części ciała z podpisu.

W razie problemów sprawdzeniem będą pozostałe karty.

parts of the body memo

Tabela powtórek skrzypce Suzuki 2 książka

Poniżej znajdują się tabele, które mogą się przydać przy powtarzaniu drugiej książki Suzuki na skrzypce.

Utwory rozpisane na 7 dni w tygodniu:

skrzypce powtorki 2 ksiazka 7 dni

Utwory rozpisane na 5 dni w tygodniu:

skrzypce powtorki 2 ksiazka 5 dni

Utwory rozpisane na 7 dni w tygodniu przy powtarzaniu 1 utworu dziennie:

skrzypce powtorki 2 ksiazka 7 dni rzadkie p

Utwory rozpisane na 5 dni w tygodniu przy powtarzaniu 1 utworu dziennie:

skrzypce powtorki 2 ksiazka 5 dni rzadkie p

Pory roku po francusku

Zegar z porami roku zrobiony z materiału może uatrakcyjnić ćwiczenie nazw pór roku.

pory roku zegar

Dzieci po zakręceniu wskazówką mówią jaka to pora roku:

L’hiver” albo „C’est l’hiver

„Le printemps” lub „C’est le printemps.”

„L’été” lub „C’est l’été.”

„L’automne” lub „C’est l’automne.”

Dzieci bardziej zaawansowane mogą wymienić co widzą na obrazku danej pory roku.

np.„C’est l’hiver. Il neige.

Je vois un bonhomme de neige. Il a deux yeux noirs et trois boutons.

 

Je vois un arbre sans feuilles”.

Wariant I

Zegar na zdjęciu zrobiony jest z resztek materiału przyklejonych na dykcie oraz innych dodatków (modelinowe liście, wiśnie z czerwonych koralików).

Mechanizm wskazówki wzięłam ze starej gry, naklejając na niego kolorową dużą wskazówkę z tektury.

Wariant II

Można zrobić też planszę bez wskazówki.

Wówczas dzieci mogą rzucać czymś lekkim, np. pomponami i mówić na jaką porę roku trafiły.

Można wykorzystać ten pomysł jako projekt plastyczny dla dzieci.

 

Otoczenie motywuje do gry

Co motywuje dzieci do gry?

1. Wyraźnie postępy i satysfakcja z wykonywania utworów;

2. Pozytywna atmosfera związana z instrumentem i ćwiczeniami;

3. Inspirujące otoczenie.

Teraz na temat punktu 3.

JAK ZAPEWNIĆ DZIECKU INSPIRUJĄCE OTOCZENIE?

1. Nastawiać dzieciom płyty z muzyką (płyty Suzuki, muzyka poważna, ale i jej przeróbki, np. David Garret na skrzypcach);

2. Grać przy dziecku, uczyć się samemu i pokazywać, że się na to poświęca czas;

Tę rolę może też odgrywać starsze rodzeństwo, które gra na instrumencie.

gra na skrzypcach gra na pianinie

3. Zabierać dziecko na koncerty i inne wydarzenia muzyczne, odwiedzać muzea poświęcone muzykom;

muzeum Fryderyka Chopina muzeum Fryderyka Chopina pomnik Chopina

4. Wysyłać dziecko na warsztaty muzyczne;

5. Zapewniać wdzięczną widownię do rodzinnego koncertowania;

6. Organizować wspólne muzykowanie (ze znajomymi, np. spotkanie z kolegą ze skrzypiec, z rodziną, np. kolędowanie);

7. Czytać książki o muzyce.

Atmosfera motywuje do gry

Co motywuje dzieci do gry?

1. Wyraźnie postępy i satysfakcja z wykonywania utworów;

2. Pozytywna atmosfera związana z instrumentem i ćwiczeniami;

3. Inspirujące otoczenie.

Teraz na temat punktu 2.

JAK STWORZYĆ POZYTYWNĄ ATMOSFERĘ PODCZAS ĆWICZEŃ W DOMU?

1. Być dobrze nastawionym jako rodzic pomagający dziecku w ćwiczeniach.

Wyczytałam gdzieś takie zdanie: „Rodzicu pokochaj codzienne ćwiczenia swojego dziecka, a dziecko również je pokocha.”

2. Dobrze zacząć codzienne ćwiczenia.

Choć brzmi to jak coś niemożliwego, to jednak zachęcam do nieustannego poszukiwania sposobu, żeby nie musieć dziecku przerywać świetnej zabawy, bo czas na instrument.

Różne pomysły działają w różnych okolicznościach.

Czasami wystarczy mieć określony czas po stałym elemencie dnia, np. po podwieczorku.

Czasami dobrze działa wspólne wyznaczenie czasu kiedy dziecko zacznie grać. Można skorzystać z minutnika.

3. Planować ćwiczenia.

Przed lekcją warto zrobić plan ćwiczeń (jakie utwory, jakie fragmenty trzeba poćwiczyć, jak ćwiczyć, jakie techniczne elementy gry ćwiczyć, jakie atrakcje można wykorzystać).

Przerwy na zastanawianie się rodzica albo dodawanie coraz to nowych ćwiczeń wpływają negatywnie na atmosferę w czasie gry.

4. Nie przerywać dziecku.

Trzeba być przewidującym i prosić dziecko o granie fragmentów utworów najpierw i dopiero po ich wyćwiczeniu prosić o zagranie całego utworu.

5. Nie poprawiać wszystkich błędów od razu.

Zarzucenie dziecka uwagami może je skutecznie zniechęcić do poprawy choćby jednego elementu.

A nawet jeśli zachowa zimną krew po prostu może nie być w stanie ogarnąć wszystkiego naraz.

6. Zmieniać atrakcje

W przypadku młodszych dzieci atrakcji powinno być zdecydowanie więcej.

Ale na starszych urozmaicenie też dobrze wpływa.

I w przypadku młodszych i starszych dzieci przydają się:

kostka do powtórzeń,

losy do utworów,

losy do części utworów,

Przydatnym pomysłem w przypadku np. skrzypiec jest też przemieszczanie się po całym domu grając co krok mały fragment do wyćwiczenia.

Młodszym dzieciom polecam:

przerzucanie koralików w celu powtórzenia odpowiedniej ilości razy danego fragmentu

przemieszczenie się po kartkach na podłodze lub po krzesłach ustawionych obok siebie (działa w przypadku skrzypiec 🙂

gry planszowe

rysunki do kolorowania lub zaznaczania ile razy się już zagrało dane ćwiczenie.